آرامگاه آقا محمد بیدآبادی اصفهان

آقا محمد بیدآبادی، حکیم، عارف و مدرس قرن دوازدهم هجری‌ست که برای روش زندگی زاهدانه خود و تربیت شاگردانی مانند ملاعلی نوری بین مردم و عالمان شناخته شده است. شاگرد او ملاعلی نوری از مهمترین افرادی‌ست که حکمت متعالیه ملاصدرا را همراه با استاد خود -ملامحمد بیدآبادی- رواج داد و آن را از فراموشی درآورد. در کنار ملاعلی نوری، آقا محمد بیدآبادی به تربیت شاگردان نامدار دیگری مانند حاج محمد ابراهیم کرباسی، سیدحسین قزوینی، میرزا ابوالقاسم قمی (میرزای قمی) و مولا مهدی نراقی نیز پرداخت و به این ترتیب نقش بزرگی در رواج علم و دین در دوران خود داشت. وی روش عارفانه و زاهدانه‌ای برای زندگی داشت، از تجملات زندگی مادی به شدت دوری می‌کرد و به هدایایی که حاکمان آن دوران برای او می‌فرستادند، بی‌اعتنا بود. این عارف بزرگ به خودشناسی اهمیت بسیاری می‌داد و بر این عقیده بود که هر انسانی در طول زندگی باید خودش را بشناسد و خودش باشد و اگر غیر از این عمل کند زندگی او ارزشی نخواهد داشت.

ملا محمد بیدآبادی اصفهانی در سال 1197 یا 1198 هجری قمری درگذشت و در بخش جنوب غربی قبرستان مشهور تخت فولاد، در صحن شرقیِ تکیه خوانساری، در کنار پدر خود دفن شد. بر اساس وصیت نامه ایشان قرار بود هیچ بقعه‌ای بر سر مزار او ساخته نشود؛ اما 120 سال پس از وفات وی، بقعه‌ای چهارگوش و آجری ،به شیوه بناهای چارطاقی ایرانی، بر سر قبر او بنا شد. این آرامگاه که در دوره قاجار ساخته شده است، از تاریخ ۱۰ خرداد ۱۳۸۲ با شماره ثبت ۹۰۹۳ در فهرست آثار ملی ایران قرار دارد.