آرامگاه علاءالدین شهشهان اصفهان

بقعه علاءالدین شهشهان، بنایی به جای مانده از دوران تیموریان است که به عارف بزرگ قرنِ نهمی، شاه علاءالدین محمد تعلق داشته است. وی در زمان حیات جایگاه ویژه‌ای بین مردم داشت؛ اما سرانجام در سال 850 هجری قمری به دستور شاهرخ تیموری کشته شد. جالب است کمی در مورد دلیل مرگ این سید بزرگوار بدانید؛ سلطان محمد بن بایسنقر علاقه ویژه‌ای به این مرد داشت. همین علاقه سبب شد در نزاع بین دو شاهزاده تیموری، یعنی شاهرخ تیموری و سلطان محمد بن بایسنقر، شاه علاءالدین محمدبه قتل برسد. بعد از ورود و تسلط شاهرخ به اصفهان، سلطان محمد به لرستان رفت. شاهرخ تیموری حالا تصمیم داشت تا افراد نزدیک و مورد علاقه سلطان محمد را از صحنه روزگار محو کند که شاه علاءالدین محمد یکی از این افراد بود. شاهرخ با تحریک همسرش و با بهانه شورشی بودن شاه علاءالدین محمد، او را به قتل رساند.

پس از مرگ شاهرخ و با بازگشت دوباره سلطان محمد، به دستور وی بنایی باشکوه برای او ساخته شد. معماری این بنا، بسیار چشم‌نواز است. در نگاه اول گنبد زیبای آن توجه را به خود جلب می‌کند. کافی است تا وارد آرامگاه شوید تا این بار با گچ‌بری‌های ظریف و کتیبه‌ها غافلگیر شوید. برخی از این کتیبه‌ها با خط ثلث و نستعلیق نگاشته شده‌اند. سید محمود نقاش از هنرمندان مشهور خطاطی قرن نهم هجری نیز در این کتیبه‌ها به شرح زندگانی این عارف پرداخته است. در یکی از این کتیبه‌ها، سال 852 هجری قمری به عنوان پایان ساخت بقعه ذکر شده است. البته در طول تاریخ این بنا مورد مرمت قرار گرفته است و بخش‌هایی به آن اضافه شده است به عنوان مثال در سال 1325 یک جفت در زیبا با هنر منبت‌کاری اصفهان در این بقعه نصب شد.

این بنا در سال 1327 در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد.