آرامگاه صائب تبریزی اصفهان

محمد علی بن میرزا عبدالرحیم تبریزی معروف به صائب، شاعر پرآوازه سبک هندی در عصر صفویه است که در سـال ۱۰۱۶ هجری قمری در تبریز متولد شد و در سال ۱۰۸۱ هجری قمری در اصفهان دار فانی را وداع گفت. شاه عباس به او علاقه فراوانی داشت و لقب ملک الشعرایی را به وی عطا کرد. او تا پایان عمر نزد شاه سلیمان و شاه عباس دوم از احترام خاصی برخوردار بود و قریب به ۱۲۰۰۰۰ بیت را سرود.

 تا قبل از سال 1317 کسی از این مقبره اطلاعی نداشت و این مزار توسط جلال‌الدین همایی کشف شد. علاوه بر قبر صائب، نوه و فرزند او نیز در آنجا دفن شده‌اند. این بنا تنها یک مقبره نیست، با درختان بلند قامت و سرو که نماد شعرهای بلند است و حوض و آب‌نما در مقابل ایوان، همچون اثر تاریخی چهلستون اصفهان، به بنای زیبا و ارزشمند تبدیل شده است.

این آرامگاه در باغ شخصی او که بر اساس معماری دوران صفویه ساخته شده است، قرار دارد. بنای آن ایوانی زیبا با ارتفاع ٨ متر را شامل می‌شود که حدود ٢ متر از سطح باغ بلند‌تر است و ده پله سنگی سراسری آن را از سطح زمین جدا می‌کند. بر روی سر ستون‌های ایوان، قوس‌های جناغی دیده می‌شوند و زیر سقف آن با طرح شطرنجی آینه کاری شده است. معماری سنتی و زیبای این بنا بعلاوه درختان کهنسال آن، جلوه‌ای زیبا و خاص را در معرض نمایش گذاشته است.

آرامگاه کنونی در دوران پهلوی به این شکل در آمده و در تاریخ ۲۰ بهمن ۱۳۵۵ با شماره ثبت ۱۳۳۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.