خیابان ولیعصر تهران

یکی از زیباترین خیابان‌های ایران را می‌توان در قلب شهر تهران دید؛ خیابان ولیعصر که با 17.9 کیلومتر طول، عنوان بلندترین خیابان ایران و خاورمیانه را در دست دارد و میدان راه آهن در جنوب پایتخت را به میدان تجریش در شمال آن متصل می‌کند. از این خیابان دیدنی و مهم پایتخت با عنوان بلندترین خیابان درختکاری شده تهران نیز یاد می‌شود و درخت‌های چنار کهن آن جذابیت اصلی ولیعصر به شمار می‌روند. خیابانی که سطح‌های مختلف زندگی از پایین تا متوسط و سطح بالا و لوکس را می‌توان در آن تماشا کرد و نمونه کاملی از زندگی شهری در تهران را پیش روی‌تان می گذارد. خیابان ولیعصر یکی از شریان‌های اصلی پایتخت است و دسترسی به بسیاری از نقاط مهم تجاری، اداری، سیاسی، فرهنگی و گردشگری را در تهران ممکن می‌کند. چه اهل خرید باشید یا موزه گردی، چه اهل شکم گردی باشید یا تفریح و خوشگذرانی، گزینه‌های بسیار متنوعی با رنج‌های مختلف قیمتی در این خیابان در دسترس شما قرار دارد. کافی ست چند ساعتی در حاشیه این خیابان و پیاده رویش قدم بزنید تا تعداد زیادی از جاذبه‌های فرهنگی، تجاری، تفریحی و طبیعی شهر را بشناسید و یک روز پرخاطره را تجربه کنید. 

مهم‌ترین مراکز شهری در طول خیابان ولیعصر:

سازمان صدا و سیمای ایران، بیمارستان خاتم الانبیاء، دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی، برج اسکان، بیمارستان دی، هتل بزرگ تهران، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشگاه هنر، مهدیه تهران 

مهم‌ترین میدان‌ها و تقاطع‌های شهری: 

میدان تجریش، چهارراه پارک وی، میدان ونک، خیابان‌های مطهری و شهید بهشتی، سه راه فاطمی، میدان ولیعصر، بلوار کشاورز، بلوار کریم خان، خیابان طالقانی، چهارراه ولیعصر، چهارراه جمهوری، چهارراه امام خمینی، میدان منیریه، چهارراه رازی، میدان راه آهن 

مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری: 

باغ فردوس و موزه سینما، پارک ملت، پارک ساعی، سینما آفریقا، سینما استقلال، سینما قدس، تئاتر شهر، پارک دانشجو، موزه قرآن کریم و کاخ مرمر

تاریخچه خیابان ولیعصر: 

احداث جاده مخصوص پهلوی یا همان خیابان پهلوی سابق (ولی‌عصر فعلی) از سال ۱۳۰۰ شمسی در دوره وزارت رضاشاه آغاز شد. عبدالله مستوفی (نویسنده کتاب معروف شرح زندگانی من) انگیزه ساخت این خیابان را تصمیم رضاخان برای پیوند دادن کاخ سعدآباد به کاخ مرمر عنوان کرده است. بر اساس این کتاب، در زمان رضاشاه در خیابان پهلوی به فاصله هر دو متر، یک چنار و بین هر دو چنار یک بوته گل سرخ کاشته شده بود؛ بنابراین در دو سوی مسیرِ ۱۸ کیلومتری خیابان، مجموعا ۱۸ هزار چنار کاشته شد. جاده مخصوص یا جاده پهلوی تا سال ۱۳۲۰ جاده اختصاصی اشراف، وزرا و درباریان بود و مردم از جاده قدیم شمیران به تجریش می‌رفتند؛ اما پس از شهریور ۱۳۲۰، این جاده عمومی شد. جاده پهلوی در طول سال‌های ۱۳۳۲ تا ۱۳۵۵ در زمان حکمرانی محمدرضاشاه، به شکل امروزی خود درآمد و به طولانی‌ترین خیابان پایتخت تبدیل شد. در سمت چپ خیابان، تاسیسات تلویزیون دولتی ایران سر به آسمان کشید؛ چندین فروشگاه و ده‌ها رستوران و کافه رستوران در حاشیه آن پدید آمد و مردم در کوچه‌ها و خیابان‌های اطراف برای خود ویلا و خانه ساختند. بزرگ‌ترین کافه‌های تهران که اساس فرنگی داشتند، در سمت راست خیابان تاسیس شدند و سینماهای مدرن تهران در سمت چپ خیابان، بین میدان ولیعصر و میدان ونک سربرآوردند. پس از انقلاب اسلامی در آغاز خیابان پهلوی، خیابان مصدق نامگذاری شد، ولی پس از چندی نام آن به خیابان ولیعصر تغییر یافت. در نهایت نیز این خیابان تماشایی و دل انگیز، در تاریخ 7 دی ماه 1390 در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفت.