ویدیو HD
سحر بحیرائی

نویسنده ارشد کارناوال

انتشار

05 دی 1397

به روز رسانی

15 دی 1397

در این مطلب می خواهیم عکس هایی از افغانستان را به شما نشان دهیم که بسیار خاص و متفاوت هستند. این تصاویر روایت گر زندگی مردم واخان هستند که توسط یک عکاس آمریکایی در منطقه دالان واخان به ثبت رسیده اند. او در سال 2012 به این منطقه زیبا سفر کرد تا گوشه ای زیبایی های افغانستان را به تصویر بکشد. با کارناوال همراه شوید تا نگاهی به این تصاویر تحسین برانگیز بیندازیم و کمی با حال و هوای دالان واخان آشنا شویم.

Photo by : Frédéric Lagrange

درباره عکاس و سفرش به افغانستان 

در اواخر دهه 90 میلادی، توجه عکاس نیویورکی فردریک لاگرانژ (Frédéric Lagrange)، به کتاب گشتی کوتاه در هندوکش (A Short Walk In The Hindu Kush) که سفرنامه نویسنده انگلیسی اریک نیوبی (Eric Newby) بود، جلب شد. وی پس از مطالعه این کتاب به دالان واخان (Wakhan Corridor) در افغانستان بسیار علاقه مند شد و تصمیم گرفت به آن جا سفر کند.

فردریک تصمیم گرفت راهی افغانستان شود اما شوربختانه حادثه 11 سپتامبر اتفاق افتاد و آمریکا به افغانستان حمله کرد و سفر به منطقه بسیار خطرناک بود. در سال 2012 جنگ در افغانستان کمی آرام گرفت و فردریک سفری را که همیشه رویایش را در سر می پروراند به انجام رسانید.

این عکاس در طی سه هفته با یک گروه متشکل از مردم محلی مسیر کوه های هندوکش را به سوی سواحل دریاچه چکمکتین (Chaqmaqtin) پیمود. او در این مسیر عکس هایی از مردم محلی گرفت، مردمی که دامداری، آنها را در مرز تمدن و بادیه نشینی نگاه داشته است و به نظرش این منطقه زیباتر از آن چیزی بود که فکرش را می کرد.

و اما دالان واخان کجاست؟

این نوار باریک در شمال شرق افغانستان قرار دارد و از سوی غرب با چین، تاجیکستان و پاکستان هم مرز است. چشم انداز زیبا و خشن این منطقه در قسمت جنوبی به کوه های هندوکش محدود می شود. اینجا در گذشته مسیر تجاری بسیار مهمی بود و کسانی که از جاده ابریشم به چین می رفتند از آن می گذشتند.

1- لاگرانژ سفرش را با پرواز به شهر دوشنبه در تاجیکستان آغاز کرد و از مرز شمال شرقی افغانستان وارد دالان واخان شد چون اگر می خواست از سمت کابل به این منطقه برود مجبور می شد از تعداد زیادی از مناطق تحت کنترل طالبان عبور کند.

Photo by : Frédéric Lagrange

2- بعد از سه روز رانندگی لاگرانژ به همراه یک راهنما وارد مرز شد. افسر ارتشی که در مرز بود به او حقیقت جالبی را گفت؛ لاگرانژ اولین فرد خارجی بود طی 1 سال گذشته وارد این منطقه می شد.

Photo by : Frédéric Lagrange

3-  ادب، پسر 23 ساله ای بود که نقش راهنمای لاگرانژ را در این سفر به عهده داشت. وی درباره حقیقتی که زندگی اش را تهدید می کرد به لاگرانژ هشدار داد و به او گفت:

 اگر طالبان روزی قدرت منطقه واخان را به دست بگیرند، به احتمال زیاد به خاطر معاشرت با غربی ها، اولین نفری خواهم بود که دخلش را می آورند.

 

Photo by : Frédéric Lagrange

4- آن ها روز اول را در یکی از شهر های شرقی افغانستان به نام اشکاشم (Ishkashim) گذراندند تا مطمئن شوند که مدارک لازم برای سفر و ورود به افغانستان را دارند. در شهر اشکاشم بانوان سُنی برای پوشاندن روی شان از برقع استفاده می کنند.

Photo by : Frédéric Lagrange

5- آن ها مسیر خود را تا روستای سرحد واخان ادامه دادند که در انتهای جاده ای قرار داشت و 30 سال پیش شوروی ها آن را ساخته بودند.

Photo by : Frédéric Lagrange

6- در تصویر زیر یک سرباز در روستای سرحد واخان را می بینید. این منطقه آخرین ایستگاه بازرسی نظامی در مرز افغانستان است.

Photo by : Frédéric Lagrange

7- در روستا آن ها با مرد کشاورزی به نام بورچ میرزو (Burch Mirzo) ملاقات کردند که کارهای سفر لاگرانژ را انجام داد. مسافر آمریکایی او را چنین توصیف می کند:

مردی ساده گو و مهربان با مقاومتی باورنکردنی در برابر رنج و سرما

Photo by : Frédéric Lagrange

8- لاگرانژ می گوید:

وقتی که وارد منطقه دالان واخان می شوید، جو پر تنش افغانستان کم کم فروکش می کند. مردم بسیار مهربان اند و کودکان در حال بازی کردن هستند همچنین زنان بیشتری را در این جا می بینید.

Photo by : Frédéric Lagrange

9- دو گروه از مردم رنج دیده در واخان زندگی می کنند: واخی ها و قرقیزها.

Photo by : Frédéric Lagrange

10- واخی ها مردمی بسیار خون گرم و مهمان نوازند، با این که چیز زیادی در دست و بال شان ندارند اما هر آن چه هست را در اختیار مهمان شان می گذارند تا احساس راحتی و خشنودی کند.

Photo by : Frédéric Lagrange

11- قرقیزها اما کمی ثروتمندتر از واخی ها هستند. آن ها معمولا صدها راس دام دارند و واخی ها در ازای دریافت پول برای آن ها گله داری می کنند.

Photo by : Frédéric Lagrange

12- در ارتفاعات بالا کاشت غله و محصولات کشاورزی تقریبا غیر ممکن است.

Photo by : Frédéric Lagrange

13- به همین خاطر واخی ها و قرقیزها با گله داری به زندگی خود ادامه می دهند و عموما حیواناتی مثل گوسفند و گاومیش را نگهداری می کنند.

Photo by : Frédéric Lagrange

14- تصویری از یک چوپان واخی

Photo by : Frédéric Lagrange

15- لاگرانژ، ادب و میرزو یک پیاده روی 5 روزه را در پامیر خرد به سوی دریاچه چکمکتین شروع کردند. پامیر خرد دره ای است که در مجاورت کوه های هندوکش قرار دارد.

Photo by : Frédéric Lagrange

16- لاگرانژ برای ادامه سفر 4 الاغ و 4 باربر را کرایه کرد تا در حمل ملزومات گروه، وسایل کمپینگ و عکاسی به آن ها کمک کنند.

Photo by : Frédéric Lagrange

17- لاگرانژ در مورد مسیری که طی کردند می گوید:

خطر این بخش از سفر ما طالبان و مواجهه با آن ها نبود بلکه طبیعت خشن منطقه بود. یکی از سخت ترین بخش های سفر، پیمودن گذرگاه دالیز (Daliz Pass) بود که در بالاترین نقطه، ارتفاعش به حدود 4200 متر می رسید.

Frédéric Lagrange
Frédéric Lagrange

18- آن ها پس از سفری سخت به دریاچه چکتکمین رسیدند، جایی که واخی ها و قرقیز ها اتراق می کنند چرا که چمن زارهای این ناحیه برای چرای بزها، گوسفندها و گاومیش ها بسیار مناسب هستند و موجب ماندن آن ها در منطقه می شود.

Photo by : Frédéric Lagrange

19- حدود سی سال پیش که شوروی ها منطقه واخان را ترک کردند در این ناحیه جنگی صورت نگرفته بود. واخی ها و قرقیزها می ترسیدند که بعد از ترک منطقه توسط ناتو در سال 2014 افراد طالبان وارد این منطقه شوند.

Photo by : Frédéric Lagrange

20- و در آخر تصاویری از مردم واخان

Frédéric Lagrange
Frédéric Lagrange
Frédéric Lagrange

سخن آخر

با فردریک گشتی در منطقه واخان زدیم که وی آن را مسحور کننده توصیف می کند او نگاهی بسیار نزدیک به زندگی مردم مهربان و خونگرم قرقیزی و واخی داشت که شاید فرصتش را نداشته باشیم هیچ گاه به این منطقه سفر کنیم.

آیا شما تا کنون نام این منطقه را شنیده اید؟

نظرتان را درباره این تصاویر با ما به اشتراک بگذارید.

همراه ما باشید
عضویت در خبرنامه

کلیه حقوق مادی و معنوی برای کارناوال محفوظ است. استفاده از مطالب و تصاویر سایت تنها در صورت پذیرش شرایط و ضوابط کارناوال امکان پذیر است.