این بار در مشاهیر گردشگری با آرمینیوس وامبری، خاورشناس و جهانگرد مجارستانی آشنا خواهیم شد.

دلیل شهرت

آرمینیوس وامبری به دلیل سفرها، ماجراجویی در آسیای میانه و تالیف کتاب های متعدد در سطح اروپا و جهان مشهور شده است. او به بسیاری از کشورهای آسیای میانه سفر کرده و کشور ایران نیز بخش مهمی از سفرهای او را تشکیل می دهد. او سفرنامه ای اختصاصی از ایران نیز تهیه کرده است.

او در طول تمامی سفرهایش با نام مستعار و لباس هایی شبیه به روحانیون سنی به بازدید از مناطق مختلف پرداخت که در نوع خود جالب می باشد.

سفرنامه ها و کتاب های زبان شناسی او گنجینه ای بی نظیر می باشد.

تولد

او در 19 مارچ سال 1832 میلادی در پادشاهی مجارستان چشم به جهان گشود.

زندگی

وامبری تا سن 12 سالگی در مدرسه ای ساده و روستایی در نزدیکی محل زادگاهش مشغول به تحصیل بود و استعداد زیادی در یادگیری زبان های دیگر از خود نشان می داد. او مدتی به دلیل مشکل مادرزادی که در راه رفتن داشت مجبور به ترک تحصیل شد اما توانست تا 16 سالگی به زبان های لاتین، فرانسوی و فرانسوی صحبت کند. وی بعد ها زبان های روسی، صربی و انگلیسی را نیز آموخت.

وی بعدها آنقدر شیفته فرهنگ عثمانی ها شد که زبان ترکی را به شکلی کامل آموخت و به عنوان آموزگار زبان های اروپایی به استانبول امروزی رفت. او در این مدت دیکشنری ترکی به آلمانی را طراحی کرد و در طول عمر خود لغت نامه های زیادی به زبان های مختلف را تالیف نمود.

سفر وی به ایران از شهر ترابزون آغاز شد و نخستین مقصدهای او شهرهای تبریز، زنجان، قزوین و تهران بوند. سپس وی به شهرهای دیگر همچون اصفهان و شیراز سفر کرد. پس از بازدید از ایران از سمت بخارا به سمرقند سفر کرد.

او در اواخر سفر خود در ایران این نوشته را در کتاب سفرنامه اش یادداشت کرده است :

به مجرد عبور از مزر خاوری آذربایجان... نتوانستم رو برنگردانم و آخرین نگاه را بر خاک ایران نیفکنم... هنرهای ریاکاری و سالوس ورزی که با تمام تلالوی خود در اینجا جلوه گر است، هرچند هم زشت و قابل سرزنش باشد، نباید برخی از کیفیات عالی تر ایرانیان یعنی آراستگی ظاهر و آداب دانی و مواهب ذهنی اصیلشان را از چشم ما پنهان کند؛ زیرا فقط در اینجاست که می‌بینیم بلند همتی ذهنی که طالب رسیدن به مراتب عالی فرهنگی است در شاهان و دهقانان به یک اندازه احساسی قابل تحسین و الهام بخش را برمی‌انگیزد... تفاوت فاحشی میان ایرانیان با عثمانیان و کردهای آسیای صغیر وجود دارد؛ ایرانی‌ها در تمام هنرهای مربوط به تمدن از آن دو بسیار پیشتر رفته‌اند؛ تا امروز هم تقریبا ایران واقعا جایگاه تمدن کهن آسیایی باقی‌مانده است.